home
Oude Kerk Voorburg
Oude Kerk Voorburg 1
  • Zo 17 Sept 10:00 - Diensten >>>
aankondiging
Protestantse Gemeente Voorburg

Wat kinderen ons te zeggen hebben

‘Met de stemmen van kinderen en zuigelingen bouwt u een macht op tegen uw vijanden om hun wraak en verzet te breken’ (Psalm 8: 3).
Welk een macht ligt er juist in het kleine volgens deze psalmdichter. Maar wat zéggen kinderen dan?

Kinderen aan het woord

jeugdTwee voorbeelden waarin kinderen mij troffen door hun uitspraken. Het eerste is van een meisje van een jaar of 10, dat ik ontmoette op het GHZV zomerkamp in Eersel, een activiteit van onze Protestantse Gemeente, waar ik op bezoek was op 8 augustus. Zij vroeg me wie ik was, en toen ze hoorde dat ik dominee was, vertelde ze over haar moeder die naar de kerk ging, maar merkte zonder blikken of blozen op zelf niet gelovig te zijn. Het tweede is van de zevenjarige David, die op zijn eigen verzoek op Pinksteren gedoopt werd in de Oude Kerk. Voor zijn vader zegt kerk en geloof niet zoveel meer, zijn moeder is wel nog steeds gelovig. Voor zijn opa en oma is geloven een duidelijk en zichtbaar bestanddeel van hun leven. Hij zei op mijn vraag waarom hij gedoopt wilde worden, dat hij bij Jezus wilde horen en ingeschreven wilde staan in ‘het boek des levens’. Ja heus, ook dat laatste. Verderop in dit blad komen we ook de 8-jarige Youp tegen, die zijn eerste heilige communie deed. Zijn moeder vertelt er enthousiast over. Jonge kinderen van de basisschoolleeftijd die voor zichzelf al een positie bepalen tegenover geloof en kerk. Hoe kwam dat meisje ertoe te denken en te zeggen niet gelovig te zijn? Hoe kwam David op de gedachte , dat hij gedoopt wilde worden? Waarom ging Youp ter communie op zijn achtste? Het zijn nog kinderen, maar laat ons niet onderschatten wat zij al opnemen.

Wat geven wij de kinderen mee?
‘Zolang God kinderen in ons midden zendt,
heeft Hij zich nog niet van ons afgewend’                      , zo dichtte Muus Jacobse.

Nog altijd kan de wereld nieuw beginnen,
in ieder kind kan het opnieuw beginnen.’

Deze woorden geven aan waarom het zo belangrijk is alle aandacht aan de geloofsopvoeding te geven.

"Ieder zichzelf respecterende geloofsgemeenschap, die niet schroomt om middels de doop kinderen in haar midden op te nemen , zal niet na mogen laten wegen te zoeken om de ouders van deze kinderen te steunen en te begeleiden bij de geloofsopvoeding", zo schreef de godsdienstpedagoge mw. Dr. T. Andree ooit. Alle geloofsopvoeding begint met welke zin we zelf geven aan het leven. Waarom en waartoe zijn we hier? Ik ben blij, dat we een kring van jonge mensen hebben, waaronder ook jonge ouders, die met het geloof bezig willen zijn, erin toegerust willen worden en erin willen groeien. Ik ben blij, dat we weer meer kinderen zien in de kerk en dat zo dat gebouw een vertrouwde plek voor hen worden kan. Ik ben blij, dat God zich niet van ons heeft afgewend, maar in ieder kind een nieuwe mogelijkheid schept voor een nieuw begin, ook voor de kerk. Laten we hen van harte verwelkomen en positieve ervaringen laten opdoen aan gelovige mensen. ’Laat de kinderen tot mij komen’, zegt Jezus immers. Niet alleen omdat ze erbij horen, maar ook omdat we van hen kunnen leren!

Als het ‘geloven op gezag’ over gaat

jeugd2Maar als de kinderen tieners worden, wat dan? Gebleken is, dat het afhaken van kerk en geloof in de tienertijd begint. Geloven op gezag van de ouders en andere opvoeders gaat dan over. Geloven met het verstand wordt lastig, omdat wetenschap en geloof niet samen lijken te gaan. Mensen geloven ook verschillend en in de stad staan naast kerken ook moskeeën en tempels. Onze kinderen daarvan afschermen is geen optie. Wel, de rijkdom en vrijheid die het christelijk geloof geeft, uitdragen en voorleven. Dwang heeft in het verleden veel kwaad aangericht en het beeld dat velen van de kerk en het geloof hebben gekleurd. Het vraagt veel wijsheid om onze tieners te begeleiden op hun pad van thuisraken in de heilsgeheimen. Laat ons daarom bidden voor opvoeders en ook leidinggevenden binnen de kerk om veel geloof, hoop en liefde, opdat ze, ongedwongen en speels, maar toch overtuigend, het geloof mogen doorgeven van Jezus als de weg, de waarheid en het leven.

A. Sterrenburg

"Hun toch maar steeds weer
het verhaal vertellen
 
Het vlammende verhaal
van hoop en protest
 
hun toch maar steeds weer
het visioen voorhouden
 
het visioen van een aarde
mateloos in bloei
 
niet de feiten
maar God
het laatste woord geven
 
de God der vaderen
die ook de God
van de kinderen is"


Uit ‘Kind van hun dromen’ van Hans Bouma.