Op 8 februari 2010 hadden we een avond waarin we spraken over onze (on)mogelijkheden om als grootouders onze kinderen te steunen in de geloofsopvoeding.

De opkomst was niet groot, maar dat deed niets af aan het feit dat we een goed gesprek hadden. Het was goed om als grootouders te merken, dat je eigenlijk best wel veel deed. Een gebedje zingen voor het slapen gaan, verhalen voorlezen en vertellen, ingaan op spontaan gestelde vragen, enz.

De vraag kwam op, of onze kinderen het misschien wel van ons verwachtten en wel blij zouden zijn als ze erin gesteund werden.

Want hebben ze het zelf niet te druk, en / of zijn ze er zelf misschien verlegen mee? Duidelijk is dat onze kinderen hun eigen weg gaan, die vaak een andere is dan de onze, en dat je dat als ouders hebt te respecteren. Authentiek het geloof voorleven, daarin jezelf blijven, dat werkt het beste. Zo hebben we elkaar bemoedigd en aangemoedigd. Mogelijk geven we aan dit gesprek nog een vervolg.